اینجا بیشه سر

سلام

صحبت کردن در مورد خودم یه خرده واسم سخته. تو دفتر هائی که سیاهشون کردم شاید در مورد خیلی از آدما حرف زده باشم اما کمتر دیده شده که در مورد خودم باشه.

اما باید اینبار حرف ها رو زد، نا سلامتی امروز روز تولدمه!!!

در بیست و نهمین روز یکی از اردیبهشت هائی که هنوز جنگ بود و هنوز کمبود امکانات وجود داشت و هنوز زن ها می بایست پا به پای مردها کار می کردند، مادرم در حالی که منو باردار بود سر زمین کشاورزی مشغول نشا بود درست تا غروب روزی که من فرداش بدنیا اومدم.

نمی دونم شاید حتی از مدتها قبل از بدنیا اومدم با سختی ها یه جور رابطه ی تنگاتنگ داشتم و الانم همچنان دارم ، شنیدین که می گن ناف یکی واسه یه موضوعی یا کسی می برن، ناف منو همیشه با مشکلات و کمبود ها و ختم کلام سختی بریدند. گله ای ندارم راضیم!!!

راستش خب پدرمم تقصیری نداشت ، بعد انقلا ب مجبور شد از تهران برکرده و دوباره شروع کنه ، پس رفت خرمشهر تا اونجا بخت شو واسه ادامه ی زندگی امتحان کنه که جنگ پیش اومد و از اونجا هم دل کند و خونه و گمرک البرز و تمام آینده ی شیرینی که می خواست واسه خودش و خانواده اش درست کنه رو نابود شده دید. وقتی واسه بار سوم می خواست شروع کنه دیگه نتونست از بیشه سر دل بکنه آخه اینبار تنها نبود چون با مادرم ازدواج کرد. واسه همین نخواست دیگه ریسک بکنه(گاهی به شوخی به بابا می گم بابا خواهشا دیگه دست به کار بزرگی نزن چون احتمال داره یه زلزله ای سیلی چیزی راه بیافته و زندگی مردم مختل بشه)پس به قول فریدون مشیری که گفته بود: میراث پدر خواهی علم پدر آموز ، پدر ما هم کشاورزی رو برگزید. اون سال ها خانواده مشکلات زیادی داشت ،‌مثل جنگ و فشار اقتصادی و هزینه های تحصیل عمو در اروپا و زندگی سه تا خانواده تو یه خونه و سر آخر که من متولد شدم. البته من مشکل نبودم بلکه کاملا برعکس رحمت بودم آخه بابا و مامانم با امید بیشتری به زندگی شون نگاه می کردند.

عمو قاسم اسمم رو بابک گذاشت آخه یه قانون نانوشته بود که باید اسمهای ما رو اون انتخاب می کرد. اول ها که تو مدرسه ی ابتدائی درس می خوندم از اسمم لجم می گرفت آخه تو اعیاد مذهبی به اون بچه هائی که اسمشون علی و حسین و رضا و مهدی بود جایزه می دادند و من اونجا انگار یه نقطه ی ناجور بودم اما خب چون درسم خوب بود به عنوان شاگرد ممتاز بهم جایزه می دادند. اما الان که اینجام از اسمم خوشم میاد(نگین خودخواهم)و دوسش دارم آخه یه جورائی منم باید مثل اون بابک خرمدین که اون روز جلوی مشکلات ایستاد،وایستم. الانم که اینجام و تو ۲۵ سالگی سیر می کنم زندگی باهام رقابت شو ادامه می ده حالا کی برنده می شه مهم نیست مهم خود رقابته هست که امید به زندگی رو تو آدم زنده می کنه.

زیاد نوشتم نه؟!!!

این بود یک چکامه ای از زندگی پر دردسر و لی شیرین من، دوستانی که منو نمی شناختن حالا بشناسن!!!

چیزی از قلم افتاد؟!

بای بای

امضا: بابک.پ.۲۵

قابل توجه بعضی ها که خودشون میدونن

نمی دونم چرا بعضی از مخلوقات زیبا و بی زبون خدا باید به عنوان عامل نا مطلوب از بین برن و بعضی دیگر از همون نوع مخلوقات به عنوان عوامل مطلوب بشری اجازه ی رشد پیدا کنند ولی خب خدا هم خب روی ما رو کم می کنه، امسال یکی شو از جا در میاری سال بعد می شه ۱۰ تا!!!

همه ی اینا باید از بین برن تا بشه این بوته ی خیاری که ما باهاش سالاد درست می کنیم. اینجاست که می گن همه برای یکی و یکی بی خیال بقیه!!!

برداشت شما از این تصاویر آزادِ آزاده!!!

اه اه بی تربیت ،ببینم شما دیگه لب به عسل می زنید؟!!!

اینم یه خاله یا عمو کفشدوزک بر روی برگ بوته ی خیار

اینم یه عکس خانوادگی از خانواده ی خانم حنا مرغ معروف داستانی!!!

در کل روستامون جای امنیه البته اگه ادماش بزارن آروم بمونه که خیلی خوبه!!!

*غروب دریا دیگه نیاز به حرف اضافه نداره فقط باید بگم جای همتون خالی!!!

*صدفهای کنار دریا هم با نظم خاصی به صدای موجها گوش می دن

*ماهیگیرانی که با تیوپ های لاستیکی به اب می زنن تا تور های ماهیگیرشونو چک کنند

*سهراب سپهری چه خوب می گفت: آب را گل نکنید،منم می گم آب را گل نکنید کفش را ول نکنید آب دریا تیلن (گل آلود)است...

امسال کشاورزان شمال به انتظار باران رحمت خداوندی هستند تا زمین های شالیزاری شان را سیراب کند، من هم امیدوارم که خدا باز هم خدائی کنه ، امیدوارم!!!

در روستائی دور

بر بالای پرچین یک خانه

خروسی تمام احساسش را

برای خورشید فریاد زد

مرد از خواب بر خواست

بیل را به دست و پاتابه ای بر پا،

و به سوی مزرعه ای آن ور تر از خیال یک گوسفند به راه افتاد

مرد با خود می گوید:

خشکسالی عجب مصیبتی است

پس،

خدائی که در این نزدیکی است کجاست؟

مرد،

لب را گزید و

استغفر لله ای گفت

و چشم را از میان شاخ و برگ درختان می گذراند،

تا به زلال آسمان برسد

و در دل می گوید:

خدایا راضی ام به رضای تو

سلام کبلعی،

مشهدی حسن بود

مردی مسن با موهائی چون دلش سپید

از زمین آمده بود

دیشب آب،

سهم زمین او بود

و کنون،

می رود که چند ساعتی با خیال آسوده چشم بر هم بنهد

مرد همچنان می رود

بر زبانش نجوای امیری دارد

چه کند،

فرزندش را چند ماهی است که ندیده،

با خودش می گوید:

بهتر است!!!

او دگر مثل ما،

حسرت امروز و دیروزش را نخواهد خورد

او دارد کار می کند

او به شهر رفته که مردی شود

خدایا،

تو پشت و پناهش باش...

ناگهان

صدای یک گنجشک

او را به جاده می آورد و هوای مزارع

مرد همچنان می رفت و بیل بر دوش،

بیل او چون چوبدست رهبران ارکستر

ملودی های نسیم صبح را می نواخت

ای داد

مزرعه هنوز خشک است

و نشانه ای از آب نیست

مرد دوباره به فکر فرو می رود و

دوباره می گوید:

استغفرلله

مرد با خود می گوید:

بروم به هم سامانی بالا بگویم

تا شاید بگذارد آب مزرعه اش

لب خشک زمینم را سیراب کند

اما نه!!!

به کناری ها گفتم،

آنها که خویشم بودند

دست رد بر دل این کشت نگون سار زدند

دگر آن مرد غریب،

جای خودش

مرد در فکر خویش درگیر است

که صدای حاج محمد می آید:

کبلعی جان چه خبر؟

این چه اوضاع است،

که در کشت تو غوغا کردست؟

شالی سبز تو بیچاره زبانش خشک است

مرد مومن،

خدا را خوش می آید؟

بیا،

من کیله را می گیرم

یک دو ساعت در زمینت

زندگی جان گیرد

بلی،

حاج محمد همان مرد غریبست

و مرد می گوید:

دیدم،

که خدائی در این نزدیکی است !!!

عکس: م.و

دو تصویر از یک نما در فاصله یکماه و نیم

باید خدا رو شاکر باشیم ، در جائی بدنیا اومدیم که هر چهار فصل خدا رو می شه تجربه کرد واقعا خدا رو شکر.

شیخ مسلم بیشه سری مشهور به ملا آقا فرزند ملا رستم در سال 1238 شمسی در روستای بیشه سر بابل زاده شد . تحصیلات ابتدائی و آموختن قرآن را نزد پدر فرا گرفت و سپس جهت آموزش علوم اسلامی راهی مدارس بابل شد و با حوزه های علمیه ی روحیه ،آستانه و خاتم الانبیاء در ارتباط بود و از محضر اساتیدی چون آیت الله شیخ روح الله عالمی درونکلائی کسب فیض نمود و به مراتب عالی نائل شد که از سایر مکتوبات ایشان می توان دریافت که ایشان مراحل عرفان در وصول الی الله پشت سر نهاد. پس از فراقت از تحصیل در مسجد جامع بیشه سر به اقامه ی نماز جماعت ،آموزش قرآن به جوانان و رتق و فتق امور مردم پرداخت و روایت است که اولین نماز جماعت در بیشه سر را اقامه کرد . بزرگان محلی و شاهدان عینی او را دائم الذکر معرفی کردند و هر چند که از شیخ عکسی به یادگار نیست اما می گویند که او مردی میان اندام با محاسن سفید بود و اخلاقی نیکو داشت . حافظ کل قرآن بود و در هر فرصتی قرآن تلاوت می کرد حتی عدهای شاهد سجده ی شکرش در مسیر راه بوده اند. در اثر وارستگی روح و زهد تقوا ، نه تنها از محبوبیت بالائی در بین مردم و علمای منطقه چون آیت الله شیخ مهدی امامی امیری، آیت الله شیخ روح الله عالمی وآیت الله شیخ مهدی قمی برخوردار بود و همچنین در دوره ی معاصر مرحوم حجت الاسلام درزیان ، حضرات برادران قائمی و حجت الاسلام شریف نژاد به نقل از خود و پدرانشان او را تحسین نموده و او را فردی بزرگ معرفی کردند که در عصر خود و حاضر نا شناخته مانده است. شیخ مسلم به چنان مقام بلندی در معنویت نیز دست یافت، تا آنجا که کراماتی نیز از او نقل می کنند. وی سر انجام در شب چهار شنبه 26 جمادی الاول 1358 هجری قمری مطابق با سیزده مرداد 1316 شمسی بر اثر بیماری کوتاه در حدود 80 سالگی در گذشت و با تجلیل فراوان در زادگاهش به خاک سپرده شد.

شیخ در عین تنگ دستی در دوران زندگی خود زیست. ایشان از قبول مسئولیت سر دفتری ثبت و اسناد بابل در زمان رضا شاه سر باز زد و از طریق زنبیل بافی ،کشاورزی ارتزاق می نمود. وی از استعداد خوبی در هنر خطاطی ،نقاشی و شعر برخوردار بوده است.( قرآن خطی ایشان هم اکنون در اختیار نواده ی ایشان جناب آقای محمود اوابی می باشد)

نوشتن چندین دوره قرآن کامل و جزوه های قرآنی و تنظیم اسناد با خط زیبا و جذاب با مهر شخصی ایشان که مزین به آیه های شریفه ی «و نحن له مسلون» و «یا اباالقاسم ادرکنی» بود، هم اینک موجودند، نشان از تخصص این بزرگوار در هنر خطاطی دارد.چنانکه نقاشی های موجود بر روی تکایا و سقا خانه ی مسجد جامع و منازل در بیشه سر و روستا های اطراف دلیل خوبی بر تبحر وی می باشد، ضمن آنکه در سرودن شعر نیز از مهارت و استعداد خوبی برخوردار بود و بار ها مشاهده شد که در محافل و مجالس مشاعره علما و روحانیون، شیخ مسلم سرآمد حاضرین بوده است.[بر گرفته ازکتاب سخنوران بابل ولوح شرحال مرحوم بر سر مزارش]

شیخ مسلم با استفاده از رنگهای طبیعی ان دوران به نقاشی و تذهیب صفحات آغازین قرآن پرداخت.

سلام

امیدوارم که الان خوب باشین.

اینبار می خوام مراحل نشای شالی رو براتون نمایش بدم.

در مرحله ی اول چندتا خزانه ی شالی رو مشاهده می کنید.

در مرحله ی بعد چند نفر می بایست چندین ساعت را بنشینند تا دسته های نشا رو آماده کنند که واقعا خسته کننده است.البته یه نفر که صداش خوبه شروع می کنه به محلی خوندن(امیری)تا موجبات انبساط خاطر جمع شود:)

بعد از اون باید نشاها رو به زمین انتقال داد

البته پروسه ی انتقال در زمین یه خورده نیاز به قدرت بالا داره مثل این

بعد از اون باید نشا ها رو در سراسر زمین پخش کرد تا نشاگران عزیز بتونن راحتتر نشا کنند