 |
 |
 |
در سرزمینی دور
آنجا که دلگیر است
یک دختر تنها
از زندگی سیر است
آرامشش پنهان از روزگار سخت
اما گل زیبا همواره شبگیر است
در خرمن ذهنش اندیشه های ناب
می داند او اکنون از بی کسی پیر است
بر گیسوانش نقش، از آسمان دارد
می جوید او ماهی کز چشم ها دیر است
الهام تنهائی با او نخواهد ماند
حتی اگر گوید این کار تقدیر است
چه خالی فکر می کردم
غنچه رز ،
در کاسه ای آبی لبریز
بی شک زیباست
اما،
غنچه ایام تلخی گذراند
وقتی از ساقه بریدند او را...
کتابم را می خوانم
صفحه ها یک به یک از
من می گریزند
و من یکدفعه می ترسم
نکند...
صفحه ی آخری در کار
نباشد؟
آی ستاره با تو هستم
گوش بده به قصه ها مون
قصه ی دیو و پری نیست
غم تلخ بچه ها مون
دیگه اونا نمی تونن
مهتابو تو آب ببینن
یا تو خواب نقره ای شون
گل افتابو بچینن
همه تو زندون خونه
افتادن یه گوشه غمگین
سرشون تو جعبه ی رنگ
دلشون از غصه سنگین
اونا حتی نمی دونن
رنگ عاشقی چه رنگه
یا دل مهتاب خانم هم
واسه ی اونا چه تنگه
دیگه هیچ بچه ای اینجا
بادبادک بازی بلد نیست
توی باغ بازی هاشون
کسی دیگه شاپرک نیست
آی ستاره با تو هستم
توئی که چشماتو بستی
فارغ از دلواپسی ها
توی اسمون نشستی
سلام
امیدوارم حال همه ی شما خوبِ خوب باشه
راستش امروز شیوه ی آماده سازی یک استخر برای آبتنی رو آموزش خواهم داد.
در مرحله ی اول استخر را رو زمین پهن می کنیم،اینجوری!!!
بعد از آماده سازی اولیه ،آبگیری رو شروع می کنیم و همزمان با تلمبه بالن حاشیه رو باد می کنیم
دیگه باید منتظر موند تا پر شه
اینم یعنی دلتو اب من فردا آبتنی می کنم
دو - سه ساعتی باید منتظر بمونیم تا پرِ پر بشه
فقط باید بگم که جای همه ی دوستان خالی!!!
بدرود دوستان
زمین آهسته آهسته
ثبات ثانیه ها را
ز دست کوچکمان
نرم می چاپد!!!
و لی تو،
در حسرت ماندن
دو چشم خویشتن بستی!!!
سلام
امروز خیلی خیلی خوشحالم.
کمپانی واسه نوشتن مقاله ام به حسابم 80 تومن واریز کرد.تا حالا پول های زیادی بابت کار های انجام دادم گرفتم اما این اولین حقوق زندگیم هست،یعنی پول کاری که چند سال واسش زحمت کشیدم رو گرفتم. کاری به کم و زیاد بودن پولشم ندارم و کاری هم ندارم که این مقاله بود نه هوا کردن دیسکاوری، ولی خیلی خوشحالم .
یه جور مهر تائید بود رو همه ی زحمتهائی که متحمل شدم و اینکه باید ادامه داد...
امیدوارم اونهائی که تجربه اش نکردن حتما تجربه اش کنند و احساس لذت فراوان شو درک کنند.
بدرود
بره کوچولو بعد از اینکه سیرِ سیر شیر خورد ،رو به مادرش ،که داشت سُم هاشو خراش می داد،* کرد و گفت: چرا باید شبها در آغل بخوابیم؟ چرا نباید بیرون بریم؟!
مادرش گفت: واه واه ... خیلی خطرناکه، بیرون گرگ داره!!!
بره گفت: گرگ؟!!! این دیگه چیه؟ چه شکلیه مامان؟! چه خطری داره؟
مادرش گفت: اون دشمن ماست، با دندوناش گردن ما رو می دَره و گوشتمون رو می خوره...
بره کوچولو گفت: خب مامان ،آدما هم اینکارو می کنن،پس اونام خطرناکن؟
مادرش گفت: نه آدما خطرناک نیستن،اونا به ما غذا می دن،سر پناه می دن ،تازه در برابر گرگا هم از ما دفاع می کنن، اما گرگا بَدن یادت باشه!!!
بره کوچولو گفت: آهان... باشه مامان جون...
راستی مامان گرگا چه شکلی هستن؟!
مادرش گفت: مادربزرگم می گفت که اونا دندون های تیز و چشمان وحشتناکی دارن و می گفت شاخ های تیزی هم دارن...
بره کوچولو گفت: مادربزرگ گرگا رو دیده؟! مادرش گفت: نمی دونم، شاید!!! ولی می گفت یه بار خواب دیده که اونا شیش تا پا هم دارن... مادر هیچ وقت دروغ نمی گه.
بره کوچولو وقتی داشت می خوابید، خوشحال بود،چون یاد گرفت که گرگا بَدن و آدما خوب، چون مادرش هیچ وقت بهش دروغ نمی گفت!!!
خراش دادن سم ها همون مانیکور کردن در فرهنگ انسانی است
