اسرار ازل را نه تو دانی و نه من

خیام

ای بی خبر از کرده ی خویش

که نیاندیشیدی

یاد می آید دستان تو را ؟

شیشه ی قلب کسانی که شکست

یاد می آید پاهای تو را؟

گل احساس کسانی که لگد مال شدست

یاد می آید چشمان تو را ؟

راز پنهان کسانی که درید

یاد می آید افکار تو را؟!!!

و تو اینک،

به درون خاطرات و خاک ها

با خبر از خود اسرار جهان گردیدی

و چه حیف؟

من و او بی خبرانیم.

بای بای

این شعر رو تو شماره ی اخر مجله ی اینجا بیشه سر چاپ کردم و بعضی دوستان به مزاقشون خوش نیامد!!!