نمی دونم قیافه ام چقدر به آدمای مطیع می خوره ، نمی دونم تا کی باید آدمائی مثل من چندین ماه رو به کاری بپردازن که هیچ ربطی به آیندشون نداره ، چیزائی هم که یاد گرفتن رو کم کم فراموش می کنن یا حداقل می فرستن تو بایگانی ذهن شون، سربازی به هیچ وجه سخت نیست ، در واقع مکان خوبی هست برا فرار از بیکاری چون یه دلیل محکمی برا کار نکردن پیدا می کنی.

من سربازم یه سرباز که تیراندازی یاد گرفتم اما به شدت متنفرم از اینکه یه روز مجبور شم واسه دفاع از چیزی که الان معنائی نداره واسه حفظ چیزائی که دیگه الان مهم نیست بزنم یکی دیگه مثل خودمو بکشم  ، نمی دونم شاید من واسه این مدل جنگ ساخته نشدم یا لا اقل برا جنگی که خرابی به بار بیاره ساخته نشدم.

دلم واسه مو هام تنگ شد    اما خب چه می شه کرد اینجا کارخونه آدم سازی هست و قراره از نو خودمو بسازم تا دیگه جدی جدی وارد زندگی بشم

بهم نخندین، من دارم از وطنم، از شرفم و ناموسم دفاع می کنم یعنی از همه ی شمائی که بعد از دیدن عکسم بهم می خندین، نخندین آه من گریبان گیرتون می شه :)

شوخی کردم

خداحافظ تا مرخصی بعدی

سلام

بعد دو هفته اومدم دوباره، دوباره یه مرخصی 24 ساعتی دیگه و الانم که اینجام، از امروز شماره ی معکوس دوران آموزشی شروع شد و الان به قول سربازای دیپلم و زیر دیپلم ما پایه خدمتی مون بالاست :)

زندگی به شدت تکراری شده و تو هم نمی تونی تو این زندگی تکراری هیچ تغییری وجود بیاری فقط باید طبق برنامه ی سین حرکت کنی و این برنامه ی سین هم عجب چیزی هست

خوبه اونجا همه چی، کم کم خودمو نشون دادم و همه دیگه منو به اسم می شناسن و هفته ای دو سه روز تو دفتر فرمانده گروهان ناهار و چائی می خورم، فقط زانوی چپم اذیتم می کنه و یه خورده ورم کرده ، نمی دونم پس چرا معاف از رزم شدم من؟!

همین دیگه ، زنده ام

خاطرات سربازی رو می نویسم بچه ها بهم می خندن ولی نوشتن تنها کاری هست که جز برنامه ی سین نیست و همین تغییر کوچولو هم اونجا واسم کلی ارزش داره

یه دو هفته ای هم بود که با سرما خوردگی دست و پنجه نرم می کردم که الان بهترم

امیدوارم که شما هم خوب و خوش و سر حال باشین

همه ی مفهوم سربازی اینه که:

از همه ی چیزائ که دوسشون داری باید جدا شی و به همه ی اون چیزائی که دوس نداری عادت کنی .

این همه ی معنا و مفهومی بود که من درک کردم 

من به اندازه ی تو

صبر نکردم

اما...

دل تو با دل من جور نبود

و غمم

تاب نداشت

که ببیند هر روز

رنگ تنهایی چشمان تو را

همه ی خاطره ها

پشت آن کاج بلند

(که نوشتی

به همین سرخی رز...

و به عطر گل یخ...

دوستت می دارم

تا ابد های ابد)

دفن شدند

من به اندازه ی شب های

پشیمانی دل

خواب دستان تو را می دیدم

و چه رنجی بردم...

عکس تو ذهن مرا پرکرده

دوستت می دارم

که همه دلخوشی ام بودن توست

و سکوتت که همیشه

 پر راز...

و صدای سازت

که مرا عاشق کرد

و نفس های بریده

 که پر از حس عطش...

یادت هست؟؟؟

من و تو ساده تر از مردم شهر

جشن دل را بردیم

هدیه ام یک ماه است

آسمان دل تو شب که نداشت؟؟؟

ماه من را به شبم برگردان

دوستت می دارم

امیدوارم که حال همه دوستان گلم خوب باشه

من امشب اومدم خونه و قراره فردا شب برگردم، یه مرخصی 24 ساعته که با گول زدن فرمانده گردان حاصل شد.

دیروز فرمانده گروهان قاط زده بود و گفت از مرخصی خبری نیست اما بعد از ظهر گفتن که مرخصی میدن و اونم فقط به متاهل ها ...

ما هم که 40 نفری می شدیم خودمون رو چسبوندیم به 15 نفر متاهل اسایشگاه و به اسم متاهل از اون جا زدیم بیرون

فقط می تونم بگم که همه چی خوبه اما قابل وصف نیست، سرما خوردم ، مشهدی ها اینجام ولم نمی کنن :) ویروسش مشهدی بود

موقع اومدن کلی ما شمالیا رو با بغض نگاه می کردن و می گفتن خوش به حالتون ، خدایا با اینکه خیلی اذیتم کردن اما به اونام کمک کن :)

همین دیگه

اونجا که بودم یکی از بچه ها این ترانه ی سیاوش رو می خوند و من باهاش فاز می گرفتم

مگذار که یاد ما را

طعم تلخ این حقیقت ببرد

این حقیقت است که از دل برود

هر آنکه از دیده رود

...

آیا واقعا همین طوریه؟!!!

می گن حتی اگه شده یه مقدار خرج کن که بتونی بیافتی کیش چون یکی دو ماهه در میاری، منم گفتم نمی دونم ، سعی خودمو می کنم ،شد شد ، نشد نشد ، باید صبر کرد دیگه...

اگه اوضاع بر وفق مراد نباشه من باید یک سال و نیم با این افکار سر کنم که عقبم، از همه چیم یک سال و نیم عقبم، مهم رفتنش نیست مهم کجا موندمه، کاش می شد مثل قدیما خرید سربازیو ، نمی دونم...

همین دیگه، در ضمن فردا بعد از ظهر هم کلمو کچل می کنم :)

عکسی از آب بندان زیک (زیک اِندون)

می دونم بهم می خندین اما تقصیر من نیست ، دیروز ساعت 5.30 صبح پا شدم و رفتم ساری که خودمو معرفی کنم ، تا ساعت 10 ما رو تو آفتاب نشوندن و منتظر مینی بوس بودن که ما رو بفرستن خط مقدم :) خیلی از بچه ها رو دیدم. ماهان هم بود و ما کلی اونجا خندیدیم ، بغل دستی های ما هم که دپرس بودن اول ، آخرش از خنده ریسه می رفتن ، امون از دست این پسره...

عین گوسفند ما رو سر شماری کردند و سوار مینی بوس ها شدیم و به سمت مرزن آباد به راه افتادیم. نکته ی جالب اینجا بود که سربازان عزیز خیال کردند که در راه پیک نیک به مرزن آباد می باشن که با انواع وسایل و تجهیزات به برگزاری هرچه با شکوه تر مجلس سور و سات شان می پرداختن، ولی خدا رو شکر تو مینی بوس ما فقط دو نفر سیگاری بودن.

2.30 رسیدیم مرزن آباد و دو ساعتی ما رو سر پا نگه داشتن تا همه گروهها برسن و تشکیل پرونده بدن، طبق معمول که بی نظمی جزئی از سیستم زندگی مون شده کار ها به درازا کشید، بجه ها فکر می کردن که اینجا هم شبیه انتخاب واحد دانشگاه هست که هر کی جلوتر باشه کارش زود تر راه می افته که باید بگم دقیقا هم همین بود.

ساعت 6 به ما به قول خودشون استحقاقی دادن یعنی لباس ، پوتین، کمربند، جوراب و کوله تا اینکه وقتی برگشتیم ما رو گروهان بندی کنن. نکته جالب این بود که هیچ کدوم از لباسائی که به دست بچه ها رسید سایزشون نبود ، مال من که دیگه حرفشو نزن. ساعت 7 از پادگان شهید ادیبی اومدیم بیرون ولی اینبار با برگه ی مرخصی :) و به علت کمبود مینی بوس و تعدد کسانی که می خواستن برن به شهراشون ما به صورت گوسفندانه تری سوار مینی بوس شدیم و برگشتیم بابل و الانم که اینجام.

تنها نکته ی جالبی که نظرمو جلب کرد این بود که همه مسئولین پادگان از گروهبان و سروان تا سرهنگش به بچه می گفتن آقایون خواهش می کنم بشینید یا لطفا سکوت رو رعایت کنین و من از این حالتشون تعجب می کردم چون کلامشون غنی از نزاکت بود و عملکرد و رفتارشون عاری از هر گونه احترام :) اینم یه نوع از آموزشی بود دیگه.

همین

دیگه بدی خوبی دیدید از من باید بگم که تا دوماه نمی بینید

بدرود

نمی دونم آیا شما کتاب کوری اثر ژوزه ساراماگو رو خوندین یا نه ، نویسنده تصور کرده که تک تک شهروندان یک شهر به کوری سفیدی دچار می شوند و این به اصطلاح کوری واگیر دار باعث می شود که انسانها تا رده های پست حیوانیت سقوط کنند.

کتاب جالب و آموزنده ای هست. اما من نمی خواهم کتاب رو شرح بدم یا اینکه اِفه ی مطالعه بیام. غرض این بود که از شما بپرسم؛

ما انسان های متمدنی که خود را خلیفه ی خدا بر زمین می دانیم(با توجه به این نکته که تا به حال خیری از هیچ خیلیفه ای به ما نرسیده) به واقع متمدنیم یا ادای موجودات متمدن را در می آوریم، شما، بله ، همین شمائی که دارید این سطور رو می خونید ، شما چقدر خودتونو مقید به ارزش های انسانی می دونید؟

اصلا ارزش های انسانی وجود خارجی دارند یا اینکه ما اونا رو تصور می کنیم؟!

نمی دونم...

گفتم : خبر سلامتی، هیچی 4شنبه راهیم واسه سربازی 

گفت: اِ... به سلامتی، راستی تو چرا ازدواج نمی کنی که هم مدت سربازیت کم شه و هم تو شهر خودت خدمت کنی 

منم گفتم:.... 

به نظر شما انگیزه ی قویتری برای ازدواج وجود نداره که این بنده خدا این راه حل رو بهم پیشنهاد کرد؟ 

شما اگه بخواین ازدواج کنین با چه انگیزه ای اینکار و انجام میدین، یا اگه ازدواج فرمودین ،(فضولی نباشه)بگید چرا ازدواج کردین؟ 

شما هم باید عین من می رفتین سربازی؟